Μια ιδιαίτερα κρίσιμη φυσιολογική φάση διανύει η ελιά από τα τέλη Ιουνίου έως τις αρχές Ιουλίου. Την περίοδο αυτή, παράλληλα με την ανάπτυξη του καρπού, ενεργοποιείται στο εσωτερικό του δέντρου η πρώτη ανθική επαγωγή για την επόμενη καλλιεργητική χρονιά.
Η διαδικασία δεν είναι ορατή. Δεν έχουν ακόμη σχηματιστεί άνθη ή ταξιανθίες, αλλά ένα βιοχημικό σήμα αρχίζει να κατευθύνει ορισμένους οφθαλμούς προς την αναπαραγωγική τους εξέλιξη. Ουσιαστικά, η ελιά αρχίζει να καθορίζει ποιοι οφθαλμοί θα μπορέσουν να δώσουν άνθη την επόμενη χρονιά.
Καθοριστικό ρόλο παίζουν οι υδατάνθρακες που παράγονται μέσω της φωτοσύνθεσης. Όταν η ποσότητά τους βρίσκεται σε ισορροπία με το διαθέσιμο άζωτο, δημιουργείται ευνοϊκή αναλογία άνθρακα προς άζωτο. Η συνθήκη αυτή υποστηρίζει τη λιγνινοποίηση, τη διαφοροποίηση των ιστών και τη φυσιολογική σταθερότητα του δέντρου.
Η ομαλή εξέλιξη απαιτεί επαρκή ενέργεια, ισορροπημένη θρέψη και ανάπτυξη χωρίς διακοπές. Η φωτοσύνθεση, η αναπνοή, η μεταφορά των θρεπτικών συστατικών και η σύνθεση των ιστών πρέπει να παραμένουν ενεργές, χωρίς ισχυρές επιβαρύνσεις από έλλειψη νερού, υψηλές θερμοκρασίες ή διατροφικές ανισορροπίες.
Τις ίδιες εβδομάδες ολοκληρώνεται η φυσιολογική καρπόπτωση που ακολουθεί την καρπόδεση. Ο ελαιόκαρπος περνά από την κυτταρική διαίρεση στην κυτταρική διόγκωση και αυξάνεται κυρίως μέσω της επέκτασης των ιστών του.
Η σταθερή ανάπτυξη στη συγκεκριμένη περίοδο δεν εξυπηρετεί μόνο την τρέχουσα καρποφορία. Διατηρεί αποτελεσματική τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα και εξασφαλίζει τα απαραίτητα σάκχαρα, ώστε οι οφθαλμοί να αρχίσουν την πορεία προς την ανθοφορία της επόμενης περιόδου.
Παρά τη ζέστη, η φυσιολογική λειτουργία της ελιάς δεν σταματά. Επιβραδύνεται και προσαρμόζεται στις συνθήκες. Η ριζόσφαιρα συνεχίζει να λειτουργεί διαφορετικά σε σχέση με την άνοιξη, ενώ η κόμη διατηρεί μειωμένη αλλά ενεργή φωτοσύνθεση.
Ταυτόχρονα, το δέντρο αναδιοργανώνει τον μεταβολισμό του για να προστατεύσει τους καρπούς που αναπτύσσονται και να προετοιμάσει τη νέα ανθοφορία. Ένα έντονο υδατικό ή διατροφικό στρες μπορεί να αποδυναμώσει ή ακόμη και να ακυρώσει την πρώτη ανθική επαγωγή. Αντίθετα, η διατήρηση έστω και περιορισμένης αλλά συνεχούς ανάπτυξης ενισχύει το ανθικό σήμα.
Όταν η φθινοπωρινή λίπανση ή η θρέψη στην έναρξη της βλαστικής περιόδου ήταν ανεπαρκής, υπάρχει ακόμη περιθώριο για διορθωτικές κινήσεις το καλοκαίρι. Δεν απαιτούνται μαζικές παρεμβάσεις, αλλά ελαφρές και στοχευμένες εφαρμογές με άμεσα διαθέσιμα θρεπτικά στοιχεία.
Στόχος είναι να υποστηριχθεί η κυτταρική διόγκωση, να προληφθούν λανθάνουσες ελλείψεις και να διατηρηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την ανθική επαγωγή. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα στοιχεία που μετακινούνται και αφομοιώνονται γρήγορα από το φυτό.
Το οργανικό άζωτο με διαφυλλική εφαρμογή μπορεί να παρακάμψει τους περιορισμούς του εδάφους και δεν εξαρτάται από την εδαφική υγρασία. Ο φώσφορος σε όξινες ή συμπλοκοποιημένες μορφές διατηρεί την κινητικότητά του και σε ασβεστούχα εδάφη.
Το ασβέστιο και το μαγνήσιο συμβάλλουν στη σταθερότητα των ιστών, στην προστασία της χλωροφύλλης και στην τελική ποιότητα του καρπού. Οι φωσφίτες και οι βιοδιεγέρτες του ριζικού συστήματος βοηθούν επίσης στη διατήρηση ενεργής και προστατευμένης ριζόσφαιρας μέσα στις συνθήκες του καλοκαιρινού καύσωνα.
Η διαχείριση της ελιάς από τα τέλη Ιουνίου έως τις αρχές Ιουλίου επηρεάζει την κανονικότητα της παραγωγής, την ποιότητα της συγκομιδής και την αντοχή του δέντρου στις υψηλές θερμοκρασίες. Η φροντίδα αυτής της περιόδου δεν στηρίζει μόνο τον φετινό καρπό, αλλά δημιουργεί και τις προϋποθέσεις για την παραγωγή της επόμενης χρονιάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου