Δύσκολη η νύχτα για τους αγρότες που βρίσκονται στο μπλόκο Θουρίας, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, με πολύ κρύο και βροχή, ωστόσο οι ίδιοι μαθημένοι στα δύσκολα, διαμηνύουν: “Παρά το κρύο και τη βροχή, δεν σταματάμε-Η ιστορία δεν γράφεται από όσους περίμεναν καλύτερες συνθήκες. Γράφεται από όσους στάθηκαν στο κρύο και στη βροχή και είπαν «ως εδώ»
Σε ανάρτησή τους οι αγρότες από το μπλόκο Θουρίας αναφέρουν:
Σε ανάρτησή τους οι αγρότες από το μπλόκο Θουρίας αναφέρουν:“Στο Κρύο και στη Βροχή, Αλλά Όρθιοι
Είμαστε στο κρύο και στη βροχή. Όχι μόνο κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Στεκόμαστε εκτεθειμένοι, χωρίς προστασία, ενώ γύρω μας χτίζονται λόγια κούφια και υποσχέσεις που δεν κρατούν ούτε όσο ένα σύννεφο. Μας κοροϊδεύουν μες στα μάτια μας. Και το ξέρουν ότι το ξέρουμε. Κι όμως, συνεχίζουν.
Δεν είναι άγνοια. Είναι επιλογή. Είναι η συνήθεια της εξουσίας να θεωρεί πως η κόπωση θα μας λυγίσει, πως η ανασφάλεια θα μας κάνει να σκύψουμε το κεφάλι. Πως, στο τέλος, θα πούμε «δεν πειράζει» και θα κάνουμε πίσω. Αλλά κάνουν λάθος.
Γιατί, παρά το κρύο, προχωράμε. Παρά τη βροχή, δεν σταματάμε. Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι αναγκαίο. Δεν υπάρχει δικαιολογία να κάνουμε πίσω όταν ξέρουμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι φυσικός νόμος, αλλά αποτέλεσμα αποφάσεων. Όταν η αδικία δεν είναι ατύχημα, αλλά σύστημα.
Το να κάνεις πίσω σημαίνει να αποδεχτείς ότι αυτή είναι η θέση σου. Ότι αξίζεις λιγότερα. Ότι πρέπει να συμβιβαστείς με το ελάχιστο και να ευχαριστείς κι από πάνω. Αυτό, όμως, δεν είναι ρεαλισμός· είναι παραίτηση. Και η παραίτηση είναι το πιο πολύτιμο δώρο σε όσους μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα.
Το μπροστά δεν είναι σύνθημα. Είναι στάση ζωής. Είναι η απόφαση να μην συνηθίσουμε το άδικο, να μην κανονικοποιήσουμε την προσβολή, να μην βαφτίσουμε «αναγκαιότητα» την εκμετάλλευση. Είναι το πείσμα να διεκδικούμε, ακόμα κι όταν μας λένε ότι δεν γίνεται, ότι δεν είναι η ώρα, ότι «υπάρχουν χειρότερα».
Ναι, υπάρχουν χειρότερα. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν σωπαίνουμε.
Η ιστορία δεν γράφεται από όσους περίμεναν καλύτερες συνθήκες. Γράφεται από όσους στάθηκαν στο κρύο και στη βροχή και είπαν «ως εδώ». Από όσους προχώρησαν χωρίς εγγυήσεις, αλλά με αξιοπρέπεια. Από όσους δεν ζήτησαν άδεια για να απαιτήσουν το αυτονόητο.
Πάμε μπροστά. Όχι γιατί δεν φοβόμαστε, αλλά γιατί δεν δεχόμαστε να ζήσουμε γονατιστοί. Και αυτό, ό,τι κι αν πουν, δεν μπορούν να μας το πάρουν”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου